Jeżeli w wypadku nikt nie został zabity lub ranny, nie ma obowiązku wzywania pogotowia . Nie oznacza to, że jeżeli osoby uczestniczące w wypadku mają mniej widoczne obrażenia nie można tego zrobić. Często szok pourazowy powoduje, że osoby uczestniczące w wypadku komunikacyjnym bagatelizują doznane obrażenia. Jeżeli pojawiły się objawy takie jak zawroty głowy, nudności, utrata równowagi zachodzi wysokie ryzyko następstw o charakterze neurologicznym. Nawet jeżeli pogotowie nie zostało wezwane należy niezwłocznie zgłosić się do szpitala lub lekarza pierwszego kontaktu jeżeli stwierdzi się jakiekolwiek niepokojące objawy i dolegliwości, które nie występowały przed wypadkiem.

W takiej sytuacji należy stosować się do ogólnych zasad postępowania po wypadku z modyfikacjami wynikającymi z art. 44 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym jeżeli w wypadku jest zabity lub ranny, kierujący pojazdem jest obowiązany ponadto:

1. udzielić niezbędnej pomocy ofiarom wypadku oraz wezwać pogotowie ratunkowe i Policję;
2. nie podejmować czynności, które mogłyby utrudnić ustalenie przebiegu wypadku;
3. pozostać na miejscu wypadku, a jeżeli wezwanie pogotowia lub Policji wymaga oddalenia się - niezwłocznie powrócić na to miejsce.

Jeżeli w wypadku nikt nie został zabity lub ranny, nie ma obowiązku wzywania policji. Jeżeli jednak sprawca wypadku nie poczuwa się do winy, albo podane przez niego podane dane budzą wątpliwości, warto to zrobić, bo notatka urzędowa stanowi dla ubezpieczyciela dowód, że określone zdarzenie rzeczywiście miało miejsce. Dobrze też upomnieć się, aby na pewno ujęci zostali w niej poszkodowani pasażerowie. Jeżeli na kierowcę zostanie nałożony mandat karny, a ten nie odmówi jego przyjęcia, kwestia odpowiedzialności zostaje szybko rozstrzygnięta.

Jeżeli w wypadku nie ma zabitego lub rannego samochód należy niezwłocznie usunąć z miejsca wypadku, aby nie powodował zagrożenia lub tamowania ruchu. W takiej sytuacji warto najpierw wykonać zdjęcie układu pojazdów, choćby przy użyciu telefonu komórkowego.

Oznaczenie pojazdu po wypadku uzależnione jest od tego, gdzie doszło do zdarzenia. Zgodnie z art. 50 ustawy prawo o ruchu drogowym, kierujący pojazdem jest obowiązany sygnalizować postój pojazdu silnikowego lub przyczepy z powodu uszkodzenia lub wypadku:

1) na autostradzie lub drodze ekspresowej - w każdym przypadku;
2) na pozostałych drogach twardych:
a) poza obszarem zabudowanym - w razie postoju na jezdni w miejscu, w którym jest to zabronione, a na poboczu, jeżeli pojazd nie jest widoczny z dostatecznej odległości,
b) na obszarze zabudowanym - w razie postoju na jezdni w miejscu, w którym zatrzymanie jest zabronione.
2. Postój pojazdu, o którym mowa w ust. 1, należy sygnalizować w sposób następujący:
1) na autostradzie lub drodze ekspresowej - przez:
a) włączenie świateł awaryjnych pojazdu, a jeżeli pojazd nie jest w nie wyposażony, należy włączyć światła pozycyjne,
b) umieszczenie ostrzegawczego trójkąta odblaskowego w odległości 100 m za pojazdem; trójkąt ten umieszcza się na jezdni lub poboczu, odpowiednio do miejsca unieruchomienia pojazdu;
2) na pozostałych drogach:
a) poza obszarem zabudowanym - przez umieszczenie w odległości 30-50 m za pojazdem ostrzegawczego trójkąta odblaskowego i włączenie świateł awaryjnych; w razie gdy pojazd nie jest wyposażony w światła awaryjne, należy włączyć światła pozycyjne,
b) na obszarze zabudowanym - przez włączenie świateł awaryjnych, a jeżeli pojazd nie jest w nie wyposażony, należy włączyć światła pozycyjne i umieścić ostrzegawczy trójkąt odblaskowy za pojazdem lub na nim, na wysokości nie większej niż 1 m.
3. Sygnalizowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, obowiązuje przez cały czas postoju pojazdu.

Szkodę można zgłosić, jeżeli roszczenia nie są przedawnione:

Art. 442¹ § 1. k.c. Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.

Udział w wypadku komunikacyjnym może skutkować zarówno szkodami rzeczowymi (zniszczony samochód, przewożone przedmioty, odzież), jak i szkodą na osobie:

Art. 444. § 1 k.c. W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu.

W przypadku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia poszkodowany może otrzymać także rekompensatę za doznane cierpienia fizyczne i psychiczne:

Art. 445. § 1. W wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Jeżeli poszkodowany poniósł śmierć w wyniku wypadku wynikają z tego również określone roszczenia:

Art. 446. § 1. Jeżeli wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nastąpiła śmierć poszkodowanego, zobowiązany do naprawienia szkody powinien zwrócić koszty leczenia i pogrzebu temu, kto je poniósł.

Zasadniczo ubezpieczyciel powinien wypłacić odszkodowanie w terminie 30 dni. Termin ten zaczyna biec od kiedy do ubezpieczyciela wpłynie roszczenie.

Art. 14 ust. 1 ub.ob. Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.

Zazwyczaj jednak wypłata odszkodowanie trwa dłużej, a ubezpieczyciel w podstawowym terminie wypłaca jedynie tzw. kwotę bezsporną.

Art. 14 ust 2 ub.ob. W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania.

Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka odnosi się do roszczeń poszkodowanych pieszych, jak również pasażerów. W przypadku zderzenia samochodów zastosowanie ma art. 436 § 2 k.c., zgodnie z którym

W razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych.

Odniesienie do zasad ogólnych oznacza, że nie mamy tu do czynienia z zasada ryzyka, lecz zasadą winy, tak więc odpowiedzialność odszkodowawcza kierowcy uzależniona jest od wykazania nieprawidłowości jego zachowania na drodze. Potwierdzeniem tego może być np. skazujący wyrok w sprawie karnej, ale też postanowienie o warunkowym umorzeniu postępowania karnego. Należy pamiętać, że przytoczony przepis odnosi się do wzajemnych roszczeń kierowców uczestniczących w wypadku. Natomiast w przypadku zderzenia względem pasażerów i pieszych wciąż odpowiadają oni na zasadzie ryzyka.

Poszkodowany pasażer może dochodzić roszczeń zarówno od kierowcy z którym podróżował, jak i kierowcy drugiego samochodu uczestniczącego w wypadku.

Wyjątkiem jest jednak odpowiedzialność kierowcy na zasadzie winy względem osoby zabranej autostopem, co określa art. 436 § 2 k.c.:

Również tylko na zasadach ogólnych osoby te są odpowiedzialne za szkody wyrządzone tym, których przewożą z grzeczności.

Podstawę odpowiedzialności cywilnej kierowcy za wypadek komunikacyjny określa art. 436. § 1 k.c. w związku z art. 435 § 1k.c.:

Samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez jego ruch, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.

Powyższy przepis ustanawia odpowiedzialność posiadacza pojazdu na zasadzie ryzyka. Ten rodzaj odpowiedzialności odnosi się do roszczeń do kierowcy zarówno poszkodowanych pasażerów, jak i pieszych. Motywy takiej regulacji przedstawiono w uchwale Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 2 stycznia 1976 r., III CZP 79/75, w której wskazano:

Ruch pojazdu mechanicznego jest niebezpieczny, w szczególności w tym znaczeniu, że szkody wyrządzone przez ten ruch otoczeniu są często nie zawinione. Toteż art. 436 § 1 kc przewiduje zasadę ryzyka jako podstawę odpowiedzialności posiadacza pojazdu mechanicznego.

Wysokość honorarium jest indywidualnie uzgadniana z Klientem z uwzględnieniem stopnia skomplikowania sprawy i wysokości roszczeń. Stanowi ono procentową wartość od uzyskanych świadczeń. Co istotne, za wyegzekwowanie środków na leczenie, a także nieskapitalizowanych rent Votum SA nie pobiera żadnego wynagrodzenia. Dzięki temu powierzając nam prowadzenie sprawy poszkodowany ma pełne środki niezbędne do podjęcia leczenia oraz egzystencji na godnym poziomie, a nasza usługa jest korzystniejsza.

Tak. Votum SA informuje pisemnie o podejmowanych czynnościach oraz ich spodziewanych wynikach. Ponadto do dyspozycji naszych Klientów jest Dział Obsługi Klienta, który dzięki danym ze zintegrowanego systemu komputerowego przekazuje bieżące informacje, m.in. przypominają naszym Klientom o komisjach lekarskich. Klient może także osobiście kontaktować się przedstawicielem regionalnym.

Nie. Votum SA nie pobiera z góry żadnych opłat. Nasze honorarium ma charakter succes fee. Oznacza to, że Klient płaci za usługę dopiero po uzyskaniu na jego rzecz odszkodowania. Dzięki temu nasza usługa dostępna jest nawet dla osób które po wypadku nie dysponują środkami na obsługę prawną.

Aby upewnić się czy mamy do czynienia z rzetelną osobą należy poprosić ją o wykazanie się umocowaniem do działania. Każdy przedstawiciel Votum SA musi posiadać imienne pełnomocnictwo do oferowania usług Firmy. Personalia przedstawiciela można zweryfikować dzwoniąc na bezpłatną infolinię (link). Obowiązkiem przedstawiciela jest udzielenie rzetelnych odpowiedzi na pytania osoby zainteresowanej ofertą dotyczące warunków współpracy. Dokładamy starań aby nasi przedstawiciele zapewniali jak najwyższy poziom obsługi klienta, jednakże jeżeli z jakiś względów życzyłby on sobie zmiany przedstawiciela może wystąpić do firmy z takim wnioskiem. Jak obiektywnie porównać oferty konkurencji? Powierzenie sprawy odszkodowawczej to decyzja dotycząca interesów finansowych, należy więc dokonać jej z podobną rozwagą, jak przy inwestowaniu. Z pewnością istotnym czynnikiem przy wyborze powinno być poczucie bezpieczeństwa i zaufanie. Oceniając potencjalnego pełnomocnika należy zastanowić się zawsze czy możliwość realizacji składanych przez niego obietnic znajduje pokrycie w zapleczu jakim dysponuje. Oceniając warunki finansowe warto zwrócić uwagę na to czy zleceniobiorca nie obciąża Klienta dodatkowymi narzutami takimi jak podatek VAT. Rzeczywista wysokość honorarium zależy też w dużym stopniu od tego czy jest one pobierane od wszystkich uzyskanych świadczeń, czy część z nich jest z niego zwolniona. Warto przyjrzeć się też formie organizacyjnej i kapitałowi potencjalnego kontrahenta, co może wskazywać czy mamy do czynienia z poważnym podmiotem.

Tak. Przyjęliśmy do stosowania Kanon Dobrych Praktyk Rynku Finansowego, w którym zobowiązujemy się do zapewnienia naszym Klientom procedur reklamacyjnych. Votum SA zapewnia swoim Klientom najwyższy poziom obsługi prawnej. Niemniej jednak wszystkie sygnały odnośnie funkcjonowania Votum SA od naszych Klientów, traktujemy bardzo uważnie, aby zapewnić im jak największy komfort i wciąż podnosić jakość naszych usług.